၁၉၈၉ ခုႏွစ္ မတ္လတြင္ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီမွ ခြဲထြက္၍ ထုိစဥ္က န၀တစစ္အုပ္စုႏွင့္ ပထမဆံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္ ကုိးကန္႔တပ္ဖြဲ႔ (ျမန္မာႏိုင္ငံလူမ်ဳိးစုမ်ား ဒီမိုကေရစီမဟာမိတ္တပ္ေပါင္းစု - MNDAA) ႏွင့္ နအဖတပ္ဖြဲ႔တို႔အၾကား ၾသဂုတ္လ (၂၇) ရက္မွ (၂၉) ရက္ေန႔အထိ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ ေဒသတြင္းမွ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ သံုးေသာင္းငါးေထာင္ ေက်ာ္ တ႐ုတ္ျပည္ဘက္သို႔ ထြက္ေျပးခိုလႈံခဲ့ၾကသည္။ ကိုးကန္႔တပ္ဖြဲ႔၀င္ (၁,၀၀၀) ခန္႔ တ႐ုတ္ျပည္ဘက္သို႔ ၀င္ေရာက္ကာ တ႐ုတ္အာဏာပိုင္မ်ားထံ လက္နက္ခ်အညံ့ခံခဲ့ၾကသည္။
တနည္းအားျဖင့္ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ၿပီးေနာက္ နအဖစစ္အုပ္စု၏ လက္ကိုင္တုတ္တပ္ဖြဲ႔ႏွင့္ ကိုးကန္႔တပ္ဖြဲ႔တို႔အၾကား ပထမဆံုးအႀကိမ္ က်ည္စေပါက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ကိုးကန္႔ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈႏွင့္ လက္နက္ေမွာင္ခိုမႈမ်ားေၾကာင့္ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း နအဖစစ္အုပ္စုဘက္မွ အေၾကာင္းျပသည္။
သို႔ေသာ္ စစ္အုပ္စု၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ကို ႏိုင္ငံေရးေလ့လာသံုးသပ္သူမ်ားႏွင့္ အတုိက္အခံအင္အားစုမ်ားက လက္ခံယံုၾကည္ျခင္းမရွိေပ။ နအဖစစ္အုပ္စု ျဖစ္ေစခ်င္သည့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီ နယ္ျခားေစာင့္တပ္ဖြဲ႔အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းလဲေရးကိစၥကို ကိုးကန္႔ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ျငင္းဆန္သျဖင့္ တ႐ုတ္နယ္စပ္တေလွ်ာက္ရွိ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး အဖြဲ႔မ်ားအနက္ အင္အားအနည္းဆံုးျဖစ္သည့္ ကိုးကန္႔တပ္ဖြဲ႔ကို အျပစ္ရွာၿပီး ေဗြေဆာ္ဦး တုိက္ခိုက္ျခင္းဟုသာ လက္ခံယံုၾကည္ၾကသည္။
အႏွစ္ (၂၀) အတြင္း နအဖ လွမ္းခဲ့သည့္ ေျခလွမ္းမ်ားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္လည္း စစ္အုပ္စု၏ အေၾကာင္းျပခ်က္ ခိုင္လံုျခင္းမရွိေၾကာင္း သိသာထင္ရွားေနသည္။ နအဖစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ သူတို႔စစ္အုပ္စုႏွင့္ အက်ဳိးစီးပြားတူလွ်င္ ကမာၻက အလိုရွိေနသည့္ ဘိန္းဘုရင္ ခြန္ဆာကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကိုပင္လွ်င္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ကာ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေအးေအးလူလူ ေခါင္းခ်ခြင့္ျပဳခဲ့သူမ်ားျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ အႏွစ္ (၂၀) ေက်ာ္ၾကာ အပစ္အခတ္ရပ္စဲထားခဲ့ေသာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္လည္း စစ္မွန္သည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ စစ္အုပ္စု၏ ယာယီအက်ဳိးစီးပြား (အဓိကအားျဖင့္ စစ္မ်က္ႏွာမမ်ားေစေရး) အတြက္ စီးပြားေရးအရ အထူးအခြင့္အေရးေပး (၀ါ) လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ခြင့္ျပဳကာ မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္သည့္နည္းျဖင့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
တနည္းအားျဖင့္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုေၾကာင့္ ႀကီးထြားလာသည့္ ျပည္တြင္း/ျပည္ပဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားအား နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ၿဖိဳခြဲရန္အတြက္ အခ်ိန္ယူခ်င္၍သာ အပစ္အခတ္ရပ္အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ယာယီၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူထားခဲ့ျခင္းမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ စစ္အုပ္စုသည္ အပစ္ရပ္အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို စီးပြားေရးမက္လံုးမ်ားအျပင္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ အထူးေဒသမ်ားျဖင့္ပါ ဆြဲေဆာင္စည္း႐ံုးခဲ့ရေလသည္။
သို႔ေသာ္ နအဖစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ လိုတမ်ဳိး မလိုတမ်ဳိး စိတ္သေဘာထားမမွန္ ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ ျပဳမူတတ္သည့္ တပ္မေတာ္သားအေယာင္ေဆာင္ လူလိမ္လူညစ္ အာဏာ႐ူးမ်ားသာျဖစ္ေၾကာင္း အႏွစ္ (၂၀) သာဓကမ်ားက တစတစ ထင္ရွားလာေစခဲ့သည္။ အက်ဳိးစီးပြားတူလွ်င္ ဘိန္းဘုရင္ပင္ျဖစ္ေသာ္ျငား လည္ပင္းဖက္ေပါင္းသင္းခဲ့ေသာ္လည္း အက်ဳိးစီးပြားမတူညီလွ်င္ (သို႔မဟုတ္) မတူညီေတာ့သည့္အခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ၿပိဳင္ဘက္မွန္သမွ်ကို ကလိန္ကက်စ္ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္ နည္းမ်ဳိးစံုသံုး၍ ဖယ္ရွားၿဖိဳခြင္းေလ့ရွိသည့္ လူ႔ေအာက္တန္းစားမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ၾကာေလေလ ထင္ရွားေလေလျဖစ္၏။
အာဏာရွင္စစ္အုပ္စုသည္ အႏွစ္ (၂၀) ကာလအတြင္း သူတို႔၏ ရာဇပလႅင္ကို ထိပါးေအာင္ျပဳမည္ဟု ယူဆသည့္ ႏိုင္ငံေရးသမား၊ ေက်ာင္းသား၊ ျပည္သူဆိုလွ်င္ ဘိန္း၊ ခ်ဲေဘာက္ခ်ာမ်ား ပစ္ကာ အမႈဆင္ဖမ္းဆီးျခင္းမ်ဳိး ကလိန္ကက်စ္ ျပဳလုပ္တတ္၏။ သံဃာေတာ္မ်ားဆိုလွ်င္ အမ်ဳိးသမီး ထမီပစ္ကာ အမႈဆင္ဖမ္းဆီးျခင္းမ်ဳိး ေအာက္တန္းက်က် ျပဳမူတတ္၏။ မၾကာေသးမီက ဆိုလွ်င္ ေနအိမ္အက်ဳယ္ခ်ဳပ္က်ခံေနရသည့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား လူတေယာက္လံုး ပင္ပစ္၍ အမႈဆင္ကာ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ ဖမ္းဆီးခဲ့၏။
ထိုကဲ့သို႔ေသာ အမႈဆင္ဖမ္းဆီးမႈမ်ားအၿပီးတြင္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အဖြဲ႔ အသြင္ေျပာင္းလဲရန္ ျငင္းဆန္ေနသည့္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးအဖြဲ႔မ်ားထဲမွ ကိုးကန္႔တပ္ဖြဲ႔ကို မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ လက္နက္ေမွာင္ခိုမႈ ေခါင္းစဥ္တပ္ကာ အျပစ္ရွာ တိုက္ခိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေပ၏။ နဂိုကတည္းက ကိုးကန္႔ေခါင္းေဆာင္မ်ား ဘိန္းလုပ္ေနသည္ကို မသိခ်င္ဟန္ေဆာင္ခဲ့သည့္ နအဖစစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက သူတို႔၏ အမိန္႔ကိုမနာခံသည့္ ယခုအခ်ိန္က်မွ မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈကို အေၾကာင္းျပလာသည္မွာ ရယ္သြမ္းေသြးဖြယ္ရာပင္ ျဖစ္ေတာ့၏။ (နအဖစစ္ေထာက္လွမ္းေရးေဟာင္း ဗိုလ္မႉးေအာင္လင္းထြဋ္ ၏ ေျပာျပခ်က္အရဆိုလွ်င္ ကမ္းလြန္ေရနံႏွင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔မ်ား အလွ်ံအပယ္မထြက္ခင္ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္အထိ ျမန္မာစစ္အစိုးရအေနျဖင့္ တ႐ုတ္နယ္စပ္ အပစ္ရပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားထံမွ ခြဲေ၀ရရွိသည့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးေရာင္းရေငြမ်ားအေပၚ မွီခိုခဲ့ရသည္ဟူ၏။)
ကိုးကန္႔ေခါင္းေဆာင္မ်ား က်ဴးလြန္သည္ဆိုသည့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးျပႆနာမ်ား အပါအ၀င္ ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး ျပႆနာအလံုးစံုသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို (၄၇) ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ အျမစ္တြယ္ေပါက္ဖြားလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ရာ ျပႆနာအ၀၀ကို ခ်ဳပ္ၿငိမ္းေအာင္ ေဆာင္ရြက္လိုလွ်င္ ေရွးဦးစြာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို အျမစ္ပါမက်န္ ဖယ္လွန္ႏိုင္ဖို႔လိုအပ္ေပသည္။ ထို႔ေနာက္မွသာ က်န္ျပႆနာအရပ္ရပ္ကို ႏိုင္ငံေရးနည္းျဖင့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ စနစ္တက် အခ်ိန္ယူေျဖရွင္းရမည္ျဖစ္ေပသည္။
အဆိုပါျပႆနာအ၀၀ကို ဖန္းတီးခဲ့၊ ဖန္တီးေနဆဲျဖစ္ေသာ နအဖစစ္အုပ္စုသည္ အႏွစ္ (၂၀) အတြင္း အတိုက္အခံအင္အားစု အသီးသီး (တဦးခ်င္းျဖစ္ေစ၊ အဖြဲ႔လိုက္ျဖစ္ေစ) အေပၚ ကလိန္အက်စ္ ဉာဏ္နီဉာဏ္နက္မ်ဳိးစံုျဖင့္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္း တိုက္ခိုက္ျခင္းမ်ဳိးအျပင္ ျပည္သူကို ျပည္သူႏွင့္၊ ေက်ာင္းသားကို ေက်ာင္းသားႏွင့္၊ ကရင္ကို ကရင္ႏွင့္၊ ကိုးကန္႔ကို ကိုးကန္႔ႏွင့္ အခ်င္းခ်င္း သပ္လွ်ဳိေသြးခြဲကာ ၿဖိဳခြင္းသည့္နည္းကိုလည္း က်င့္သံုးခဲ့ေပသည္။ မည္သို႔ပင္ ေထာက္ေခ်ာက္ဆင္ ဖမ္းဆီးဖမ္းဆီး၊ ေသြးခြဲၿဖိဳခြင္းၿဖိဳခြင္းေစကာမူ တိုင္းျပည္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ေနသည့္ ျပႆနာမ်ား သည္ ေျပလည္ေလ်ာ့ပါလာျခင္းမရွိဘဲ အလံုးစံုးပ်က္သုဥ္းရမည့္ကိန္းသို႔သာ တေန႔တျခား ဆိုက္ေရာက္လာသည္ကို ေတြ႔ေနရေပသည္။
ထိုသို႔ တိုင္းျပည္ကို ေခ်ာက္ထဲသို႔ တြန္းပို႔ေနေသာ ေကာက္က်စ္ယုတ္မာ ပက္စက္လွသည့္ နအဖစစ္ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္တကြ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးႀကီးကို အျမစ္ပါမက်န္ ဖယ္လွန္ႏိုင္ရန္အလို႔ငွာ စစ္အုပ္စုဆင္သည့္ ေထာင္ေခ်ာက္အတြင္းသို႔ (ကိုးကန္႔အေရးကို နမူနာယူကာ) တဦးခ်င္း၊ တဖြဲ႔ခ်င္း သက္ဆင္းမခံဘဲ ျပည္သူလူထုတရပ္လံုးႏွင့္အတူ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔အစည္းအားလံုး၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ အတိုက္အခံအင္အားစုမ်ားအားလံုး ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့ခ်ိန္ကကဲ့သို႔ လက္ဦးမႈယူၿပီး တခ်ိန္တည္း တၿပိဳင္တည္း အံုႂကြေပါက္ကြဲ တိုက္ခိုက္ၾကဖို႔ လိုအပ္ပါေၾကာင္း ေခတ္ၿပိဳင္က တပ္လွန္႔ႏိႈးေဆာ္လိုက္ရပါ၏။ |
